Knowledge

​ေရႊတိဂံု​ေစတီ​ေတာ္​အတြင္​း ​ေက်ာက္​႐ုပ္​ျဖစ္​သြား​ေသာ ​ေမာင္​ကံအ​ေၾကာင္​း

တစ္ခါက ဒဂံုျမိဳ႕တြင္ ရိုးသားစြာ လယ္ယာလုပ္ကိုင္ေသာ ေမာင္ကံအမည္ရွိ လူငယ္တစ္ဦး ရွိေလ၏။ လြန္စြာ သန္မာထြားက်ိဳင္းသည္ဆို၏။ တစ္ေန႔တြင္ ရေသ့တစ္ပါးက(မူကြဲမ်ားတြင္ ေဇာ္ဂ်ီဟုလည္းဆုိ) မိမိ၏ ထြက္ရပ္လမ္းအတြက္ လိုအပ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္လိုက္ရွာရာ ေမာင္ကံအားေတြ႔သျဖင့္ မိမိအား ကူညီပါမည္လားေမးျမန္းရာ ေမာင္ကံလည္း ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာလက္ခံေလ၏။

သို႔ရာတြင္ ရေသ့က ေမာင္ကံ၏ သတၱိကုိစမ္းလိုသျဖင့္ ငါခုန္သလို လိုက္ခုန္စမ္းပါလွည့္္ ဟုဆိုကာ ကန္တစ္ခုအား ခုန္ေက်ာ္ျပေလ၏။ ကန္မွာအေတာ္က်ယ္ေသာ္လည္း ရေသ့မွာ ေခ်ာေမာစြာပင္ တစ္ဖက္ကမ္းသို႔ေရာက္ေလ၏။ ေမာင္ကံလည္း မာန္ကိုသြင္း၍ ခုန္ေသာ္လည္း ရေသ့က တန္ခိုးျပေသာေၾကာင့္ ကမ္းေပၚမေရာက္ဘဲ ေဘာင္ေပၚက်ကာ ကန္ပဲ့သြားေလ၏။

( ထိုအရပ္ကို ယေန႔တိုင္ ကံဘဲ့ ဟုေခၚေလသည္။)

ထို႔ေနာက္ ရေသ့က ေမာင္ကံအား စည္းတစ္ခုတားေပးကာ ေဆးလံုးသံုးလံုးေပးေလ၏။ မိမိက ေပါက္ဟုေအာ္လွ်င္ ေဆးတစ္လံုးသာ ေပါက္ရန္မွာကာ မည္သည့္ရန္သူလာလာ စည္းကို မေက်ာ္ရန္မွာၾကားေလ၏။

ပထမတစ္ေခါက္တြင္ ဆင္ရိုင္းအုပ္ၾကီးသည္လည္းေကာင္း၊ဒုတိယအေခါက္တြင္ မိုးၾကိဳးမုန္တိုင္းမ်ားက်၍လည္းေကာင္း၊တတိယအေခါက္တြင္ ဘီလူးသရဲမ်ားေရာက္၍ေသာ္လည္းေကာင္း အေႏွင့္အယွက္မ်ားလာေသာ္လည္း ေမာင္ကံသည္ တည္ျငိမ္စြာရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့သည္ ဆို၏။ ရေသ့လည္း ထြက္ရပ္ေပါက္၍အလိုျပည့္သည့္အခါ ေမာင္ကံကို ေက်းဇူးတင္သျဖင့္ ေျမလွ်ိဳးမိုးပ်ံ ႏိုင္ေသာ လွံရွည္ ကို ေပးအပ္ခဲ့ေလ၏

ေမာင္ကံလည္း ထိုလွံပ်ံ တန္ခိုးျဖင့္ လွည့္လည္သြားလာရင္း ဂႏၶာလရာဇ္တိုင္း(တရုတ္ျပည္)ထိေရာက္ကာ တရုတ္ဥတည္မင္း၏ သမီးေတာ္ၾကင္စာရီ ႏွင့္ေတြ႔ေလ၏။ ၾကင္စာရီမွာလည္း အစြမ္းထက္ေသာ မြန္လူစြမ္းေကာင္း အား ေမတၱာသက္၀င္ ႏွစ္သက္သြားကာ မ်ားမၾကာမီ ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္သြားၾကေလ၏။လအနည္းငယ္အၾကာတြင္ ပဋိသေႏၶခေလ၏။

ထိုအေၾကာင္းကို ဥတည္မင္း သိလွ်င္ ေမာင္ကံအားေခၚ၍ “မြန္လူစြမ္းေကာင္းငယ္၊သင္တို႔ဟံသာ၀တီျပည္မွ တန္ခိုးၾကီးဘုရားေရႊတိဂံုတြင္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ဆံေတာ္အစစ္ကို ဌာပနာထားသည္ မဟုတ္တုံေလာ၊ ငါလည္း ကိုးကြယ္ခ်င္ပါ၏။ ငါ့ထံသို႔ဆံေတာ္မ်ားေဆာင္က်ဥ္းေပးျပီးသည္ႏွင့္တစ္ျပိဳင္နက္ သင့္အား သမီးေတာ္ႏွင့္ ထိမ္းျမားကာ အိမ္ေရွ႔အရာ ေပးအံ့”

ေမာင္ကံလည္း ခ်စ္ရသူႏွင့္ေ၀းမည္စိုးသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ေဆာင္ယူမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကတိေပးကာ လွံရွည္အားခြလ်က္ ေမြးရပ္ေျမသို႔ ပ်ံထြက္ခဲ့ေလ၏။ ၾကာျမင့္စြာ ပ်ံသန္း၍ တစ္ေနရာသို႔အေရာက္တြင္ ေမာျပီ ဟုဆိုကာ လွံကို ေထာက္လ်က္နားေလ၏။ ( ထိုအရပ္ကို ေမွာ္ဘီ ဟု ယေန႔တိုင္တြင္ေလ၏)

အေမာေျပ၍ဆက္လက္ပ်ံသန္းရင္း စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုကိုေတြ႔၍ ေရဆင္းေသာက္ခဲ့ေသးသည္ဆို၏။( ထိုအရပ္ကို စမ္းေခ်ာင္း ဟု ယေန႔တိုင္တြင္ေလ၏။)

ထို႔ေနာက္ ဆက္လက္ပ်ံသန္းခဲ့ရာ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ကို ၾကည့္လွ်င္ ျမင္ႏိုင္သည့္ ေနရာသို႔ေရာက္ေလ၏။ (ထိုအရပ္မွာ ယေန႔ ၾကည့္ျမင္တိုင္ ဟုေခၚေသာအရပ္ပင္ျဖစ္သည္။)

တစ္ေနရာတြင္မူ ေမာင္ကံသည္ ရပ္၍စဥ္းစား၏။ “ဘုရားဆံေတာ္ကို ခိုးယူျခင္းမွာ အကုသိုလ္ ၾကီးမားေပမည္။ အို မျဖစ္ေခ်ပါဘူး။ ဆံေတာ္မပါလွ်င္ ၾကင္စာရီ ႏွင့္ေ၀းရခ်ည့္။မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေရႊတိဂံုတို္င္ေအာင္သြားေတာ့မည္။” ( ထိုအရပ္ကို ေရႊဂံုတိုင္ဟု ယေန႔တိုင္ တြင္ေလ၏)

ဘုရားကို ျမင္ရေသာ္လည္း အကုသိုလ္အလုပ္လုပ္မည့္ေမာင္ကံသည္ လမ္းလည္လ်က္ေနေလ၏။ တစ္ေနရာတြင္ ၾကီးမားေသာေျမြၾကီးတစ္ေကာင္က ေမာင္ကံအား တားေလ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုေျမြၾကီးမွာ ေမာင္ကံလက္ခ်က္ျဖင့္ဇီ၀ိန္ခ်ဳပ္ေလသည္။

(ထိုအရပ္ကို တားေျမြဟုေခၚရာမွ ယေန႔ တာေမြ ျဖစ္လာေလသည္။)

ေနာက္ဆံုး ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္သို့ေမာင္ကံေရာက္ရွိကာ ဆံေတာ္တြင္းသို႔ လွံကိုစိုက္ခ်ကာ ၀င္ေလ၏။ ဓားစက္၊လွံစက္မ်ားကို လွံရွည္တန္ခိုးျဖင့္ ျဖတ္ေက်ာ္ကာ ဆံေတာ္တည္ရွိရာ ေနရာအနီးသို႔ေရာက္ေလ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရုတ္တရက္ငလ်င္ေတာ္လည္းကာ ေမာင္ကံ၏ ေျခအစံုသည္ လႈပ္၍မရေတာ့ေပ။ထိုအျဖစ္ကို ရေသ့လည္း ဒိဗၺစကၡဳျဖင့္ျမင္၍ တပည့္၏အျဖစ္ကို သနားကာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဆံေတာ္တြင္းသို႔လိုက္သြားေလ၏။ ေမာင္ကံက ၾကင္စာရီႏွင့္ ေတြ႔ခ်င္သည္ဆိုသျဖင့္ ရေသ့က တန္ခိုးျဖင့္ ေဆာင္ယူေပးေလ၏။ ၾကင္စာရီေရာက္လွ်င္ ေမာင္ကံမွာ ရင္ဘတ္ထိတိုင္ ေက်ာက္ရုပ္ျဖစ္၍ေနျပီျဖစ္သည္။ ေမာင္ကံလည္း တုန္ရီေသာ ႏႈတ္ခမ္းအစံုျဖင့္ မိမိတို႔၏ ရင္ေသြးေလးကို မည္သည့္အခါတြင္မွ ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ ရတနာသံုးပါးကို မေစာ္ကားမိေစရန္ ဆံုးမပါဟု မွာကာ မ်ားမၾကာမီ ေက်ာက္ရုပ္ ျဖစ္ေလသတည္း။

Tun Aung Kyaw(T.A.K)

ဧရာဝတီ ငဘ။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *